Dok su javna glasila puna svakodnevnih dogadjaja iz celog sveta od kojih su neka vise privlacna i uzbudljiva od drugih, retko kad se moze naici na opsirniji clanak o lokalnim obicajima ispracaja pokojnika do njihove vecne kuce. Navodim 'lokalnim' (tacnije, okoline Nashville-a) gde se obicaji razlikuju po nekim crtama (od ostalih sredina) od nacina objavljivanja u lokalnim novinama i drugim medijama do samog cina sahrane.
Doduse, moje poznavanje pogrebnih obicaja je vrlo povrsno i ograniceno vise na sredinu gde sam, i gde sira familija moje 'Sose' odavno/generacijama zivi (Middle Tennessee, tj. srednji deo drzave Tenesija) nego bilo kog drugog podrucja. Sa jucerasnjeg isprecaja pokojnice iz sire familije moje Sose, pogrebni obicaji se mogu opisati ovako:
Po dojavi umrlog, pokojnik/ca se preuzme od Funeral Home, tj. pogrebne firme da se pripremi (Embalming) za sahranu. O detaljima 'pripreme' moze se naci ovde; http://www.amsocembalmers.org/docs/embalming-process.pdf .
Dan pre sahrane se najavi poseta u kapeli, obicno sat ili dva privatne posete familije pokojnika a posle par sati za ostale. Kovceg pokojnika je najcesce delom otvoren dok venci i cvece od rodbone i ostalih su izlozeni po strani. U kapeli postoje klupe ili stolice za sedenje, na desnoj strani sa oznakom za familiju, dok sa leve strane za ostale.
Za vreme posete celo vreme se prikazuju, na platnu ili veceg ekrana, slike iz zivota i dozivljaja pokojnika od najmladjih dana. U blizini sanduka obicno se nalazi neko iz uze familije da prihvati saucesce posetilaca. Obicno se te posete desavaju u kasnim popodnevnom vremenu do kasno uvece da bi radnim danima bilo moguce za zaposlene da posete (16-21h).
Sutradan, opet se zakaze kraca poseta u istoj kapeli, ili crkvi gde se odrzi i propoved sa svestenikom (zavisno koje veroispovesti je bio pokojnik) posle se kovceg sa pokojnikom zatvara, cvece se iznosi napolje u neko vozilo, a za cvecem i kovceg sa 6-7 'pallbearers' (http://en.wikipedia.org/wiki/Pall-bearer, tj. prijatelji ili poznanici pokojnika ili familije. Kovceg se stavlja u pogrebna kola i nosi do groblja koje prati, prvo familija pa ostali. Obicno ukoliko je groblje dalje od crkve ili kapele u vecim mestima (pa i selima) lokalna policija (ili 'policija' pogrebne kuce) obezbedjuju prolaz preko raskrsnica bez zaustavljanja ili prekidanja kolone.
Po dolasku na groblje, obicno se odrzi kraci pomen sa svestenikom i pre nego sto se kovceg spusti u raku svi posetioci napuste groblje, familija se obicno pozove na mali zakusak negde pri crkvi ili nekom drugom mestu. Tokom celog tog procesa oprostaja retko se kad moze videti po koja suza, nikad zapevanje ili naricanje.
Naravno, izuzetci uvek postoje kao i sto postoje razni obicaju u svakom drustvu, pa tako i u ovom mom komsiluke po pitanju svadbe, rodjenja i ispracaja POKOJNIKA.
Za opsirnije/detaljnije pogrebne obicaje u Americi moze se naci, izmedju ostalih na netu, i na ovom linku; http://thefuneralsource.org/trad01.html
*
*
P.S. U iducem javljanju bice nesto zanimljivije iz veselije strane ovdasnje svakodnevnice. :)
Deo puta do Camdena od Nashville-a prema Mephis-u : https://www.youtube.com/watch?v=AuSxnUNsFW4&feature=c4-overview&list=UUiI7-vwlT0tV0KZ8y_4YXIA
*
*
Monday, August 26, 2013
Wednesday, July 31, 2013
Na pecanju u Gallatin zalivu...
U ovom prilogu je malo poduzi video zapis (49:18 min) sa Old Hickory Lake, gde sam dosta cesto vise zbog krstarenja jezerom nego nekog ribolova, jer mi ovo zadnje bas ne ide od ruke. Doduse, ovdasnji iskusniji ribolovci tvrde da u ovom delu jezera je i za njih malo teze da se pohvale nekom uspehu pa me ne iznenadjuje da se vracam kuci - praznih ruku, sem ukoliko ne svratim u "Fish & Chips" (restoran brze hrane) i donesem mojoj Sosi vec isprzenu ribu sa svim ostalim sto vec ide uz to. :)
Pri kraju (pri povratku nazad do rampe) primeti ce se, pri punoj snazi motora) odskakanje camca po void, tz. po ovdasnjem - porpoising, sto je tipican problem upravljanjem ovog tipa camca (Bass Boat) prilikom voznje pod punim gasom gde dolazi do 'iskakanja' camca iz vode (poput Delfina) zavisno od podesanosti dubine motora u void. Naravno to je posebno izrazeno za manje iskusne vozace kao sto sam upravo ja (sa prelaskom sa drugog tipa camca:) na ovaj camac sa elektronskim podesavanjem dubine motora.
Uglavnom, to podesavanje kada se podesi na oderdjenu dubinu motora, to iskakanje se pretvori u mirnoj I komfornoj voznji po jezeru sa brzinom do 42 MPH / 67 km/h (po potrebi). Obicno provedem oko 2+ sati lagane voznje blize obe strane reke/jezera u ranijim jutarnjim satima dok je voda mirna i puka tisina (bez jurcanja brzih camaca i Jet-Ski drustva).
Ajd' toliko za sada, pa ko voli (da dangubi) nek izvoli. :))
https://www.youtube.com/watch?v=59X2zc2j9fE&feature=c4-overview&list=UUiI7-vwlT0tV0KZ8y_4YXIA
*
*
Jet-Ski For Sale (Images)
http://tinyurl.com/kyod9bq
*
*
Pri kraju (pri povratku nazad do rampe) primeti ce se, pri punoj snazi motora) odskakanje camca po void, tz. po ovdasnjem - porpoising, sto je tipican problem upravljanjem ovog tipa camca (Bass Boat) prilikom voznje pod punim gasom gde dolazi do 'iskakanja' camca iz vode (poput Delfina) zavisno od podesanosti dubine motora u void. Naravno to je posebno izrazeno za manje iskusne vozace kao sto sam upravo ja (sa prelaskom sa drugog tipa camca:) na ovaj camac sa elektronskim podesavanjem dubine motora.
Uglavnom, to podesavanje kada se podesi na oderdjenu dubinu motora, to iskakanje se pretvori u mirnoj I komfornoj voznji po jezeru sa brzinom do 42 MPH / 67 km/h (po potrebi). Obicno provedem oko 2+ sati lagane voznje blize obe strane reke/jezera u ranijim jutarnjim satima dok je voda mirna i puka tisina (bez jurcanja brzih camaca i Jet-Ski drustva).
Ajd' toliko za sada, pa ko voli (da dangubi) nek izvoli. :))
https://www.youtube.com/watch?v=59X2zc2j9fE&feature=c4-overview&list=UUiI7-vwlT0tV0KZ8y_4YXIA
*
*
Jet-Ski For Sale (Images)
http://tinyurl.com/kyod9bq
*
Saturday, July 20, 2013
2004 - 2011: Putopis kroz USA
Nedavno sam bio upitan o nekim detaljima sa nasih putovanja RViem, o sredinama kroz koja smo prolazili ili kampovali, o obicajima ljudi sa kojima smo se sretali, i tako jos koje sta, pa rekoh da prenesem neke detalje sa tih putovanja i vama koji ponekad posetite moj blog i ako sam po nesto vec opisao u ranijim javljanjima.
Kad vec pomenuh 'ranijim javljanjima' moj najveci broj priloga sa pojedinacnog putovanja bila su obnjavljena na http://www.rv.net/ (popularnni sajt kamperasa i - Motorhomes), ali u zadnje dve godine je promenjen format RV Foums, a sa tim i svi dotadasnji objavljeni prilozi su postali nedostupni posetiocima tog sajta kao i nama ciji su prilozi bili. :( Toliko o tom iskustvu i ceni izgubljenih zapisa sa mnogih putovanja sirom USA i delom Ontario/CAN, dok se neki moji raniji zapisi ipak mogu naci u arhivi ovog bloga.
Nego, da predjem iz pocetka. Pre odlaska u penziju (2004) moja 'Sosa' i ja smo cesto pricali i mastali o putovanju sirom Amerike i Kanade, onako, po svom cefu i p o l a g a c k o, sto bi Lale rekli (bez tegljenja kofera, perepetija oko hotelskih rezervacija, izuvanjem cipela po aerodrumima; dobro, u ono vreme tog jos nije biloi, ali su bile guzve i cekanje i najcesce presedanje iz jednog aviona u drugi, i sve ostalo sto ide uz takvo putovanje).
Da bi se sve to zaobislo, jedino je moguce bilo da kupimo RV (Motorhome) i da sa svojim krevetom i svim ostalim sto takva vrsta putovanja pruza ostvarimo ono o cemu smo godinama medjusobno pricali i mastali. Tako i bi, ubrzo posle odlaska u penziju iz Calif. i naseg prelaska u Nashville, kupili smo (za nas, novina) RVia sa 34 ft/10.4 m duzine i oko 10+ tone tezine/nosivosti, Class-A Motorhome.
Nasa je zelja bila da proputujemo sto vise po zavrsetku mog prolecnog smestra (Jan. - Maj) tako da od polovine maja meseca pa do kasnih dana oktobra, pretezno bi obilazili nacionalne parkove i ostale znamenitosti u prirodnom okruzenju. Za tih skoro punih sedam godina (tacnije, sezona putovanja) prosli smo RViem kroz 43 kontinentalne savezne drzave USA i deo provincije Ontario u Kanadi sa negde oko 50,000 (+/-) km. Po dolasku na odredjenu destinaciju, obicno bi parkirali u nekom RV Parku ili nekom pogodnom parkiralistu, odkacili kola (Ford-Focus) sa kojim bismo razgledali okolinu (neki puta cak i preko 200 km u radijusu od parkiranog RVia. Posebno su nas interesovale antikvarnice i manja naseljenja i prodavnice domace radinosti gde bi se upoznali sa lokalnim stanovnistvom i naslusali interesantnih prica iz njihove proslosti kao skorasnje svakodnevnice.
Nasuprot nekim predrasudima o pojedinim krajevima USA/CAN i obicajima, nasa iskustva sa svim susretima na javnom mestu su bila vise nego pozitivna, i ako smo bili samo prolaznici sa kracim zadrzavanjem na dan dva ali ne vise od par dana. Dok nam je bilo poznato da je zivotni ritam daleko brzi i jednolik u svakom vecem gradu, u manjim naseljima osetno se dalo zapaziti, posebno u juznom delu USA, vrlo sarolik i cesto jedenistven tempo zivota po mnogo cemu koje bi bilo nemoguce cak i primetiti a kamoli upoznati bilo kojim drugim nacinom putovanja nego RViem (opremljenim sa sasvim udobnim smestajem i neophodnim rekvizitima za duga putovanja).
Nasa putovanja su trajala najcesce od po dva nocenja na jednoj lokaciji do najduze od 40+ dana provedenih na putu (Nashvile, TN - Seattle, WA - Nashville sa predjenih oko 10,000+ km). Kad se sve to sabere po miljama ili kilometrima izlazi da je po prilicno predjeno i dozivljeno, ali ma kolko da je sve to tako, to je skoro kao velicina jedne kapljice u okenu u odnosu sta - nismo obisli i videli! Ma kako se to nekom cinilo, mnogo ili malo, bilo bi sve to daleko manje sa bilo kojim drugim nacinom putovanja osim svojim RViem.
Dozivljaji sa RViem ostaje da se pamti kao jos jedno zivotno iskustvo vredno pamcenja.
Cisto orijentacije radi preko prilozenih mapa prikazane su neke marsute naseg putovanja.
United States of America, Area: 3.794 million sq miles (9.827 million km²)
*
O nekim statistickim pojedinostima o USA moze se naci ovde:
-
Profile of the People and Land of the United States http://nationalatlas.gov/articles/mapping/a_general.html#nine-
*
Na ovim mapama su neke od glavnih marsuta kojim smo putovali:
Od Nashville do Floride i nazad (2X)
Od Nashville do Kalif, Nevade, Utah i nazad....
Sazet prikaz kruznog puta po USA
*
*Saturday, July 13, 2013
My Woodworking Work Shop
By trade, I’d been trained as a machinist/toolmaker and
while I was pursuing my further educational objectives, I was still working for
years in the metal cutting industry.
During that time as well as my teaching career (for the past 40 years)
it never crossed my mind that one day I might have an interest to assemble a
few pieces of woodworking machinery, tooling and accessories and make me a fully
functional little hobby woodworking workshop.
My work shop...
Moja radionica (ispod kuce)
The 2'x10' workbench...
Table Saw...
Wood Lathe (18") on a 2'x4' workbench with casters...
Ryobi Miter saw on roll-around workbench...
*
*
Actually, probably it wouldn’t have happened beyond what I
already had (Circular Saw and Table Saw) and a small workbench in a garage if
it wasn’t for my father-in-law’s (we call him Gramps) offer to get any tools I
wish to have from his own woodworking shop.
Gramps (86) was a long time carpenter by trade, and a fine craftsman-furniture
maker by hobby. At his house he had a
detached woodworking shop full of all kinds of necessary machinery and tools to
build furniture for the house and then some for the family. However, it’s been quite some time since he
last worked in his shop, while in the meantime his tools were collecting dust and
cobwebs. Out of Gramps shop, I selected,
dusted off and brought home four pieces of power tools I might use in the near
future. (1) Miter Saw, (2) Planer, (3)
Wood Lathe, and (4) Router w/stand. All
tools (tooling and their accessories) are in good working order. All I need now is to learn how to use them properly
and above all safely (particularly tools #2, 3 & 4), come up with some
applicable project for those tools and I’ll be in good shape to work with WOOD.
I never thought myself ever likely to
become a - woodworker!
Since I brought those tools home, I rearranged my storage
room (273 sq. ft. w/concrete floor) in an unfinished basement, built one 2’x10’
workbench and another 2’x4’ workbench on casters to move around power tools where
I might need them.
As for what I might build as my very first project (?), well,
perhaps I will redesign and build the prototype of “The 2-in-1 Stairway Gauge” along the concept
I used in my more recent, quite successful (if I can say so myself :), replacement of the carpeted
stairwell with oak wood treads. After
that, I am sure something is going to come out of an ever present long “Honey
Do” list from my better half ‘Sosa’. :)
Here are some shots for your perusal.
(Click on image to zoom out)
Serbian translation:
U sazetom prevodu, prilog je o mojoj 'novokomponovanoj' hobby radionici za preradu drveta sa dodatnim alatima od tasta koji je bio tesar/stolar po zanimanju, ali vec godinama mu je radionica prakticno napustena.
Od njega sam izabrao neke alatke sa kojima cu moci da nesto 'raduckam' vise za svoju dusu nego bilo sta drugo, tim pre, sto nikad se nisam ozbiljno bavio tim poslovima jer sam iz osnove - metalac.
Kako ce sve to da ide vreme ce vec pokazati, uglavnom sada imam alat, a za praksu/izkustvo to ce se vec dograditi; in due time, tj. u pravo vreme.
Toliko o obradjenom prevodu.
(Klikom na sliku, uvelicava se)
Gramps' work shop in Camden, TN
Stolarska/kucna 'radionica' mog tasta
(Click on image to zoom out)
Serbian translation:
U sazetom prevodu, prilog je o mojoj 'novokomponovanoj' hobby radionici za preradu drveta sa dodatnim alatima od tasta koji je bio tesar/stolar po zanimanju, ali vec godinama mu je radionica prakticno napustena.
Od njega sam izabrao neke alatke sa kojima cu moci da nesto 'raduckam' vise za svoju dusu nego bilo sta drugo, tim pre, sto nikad se nisam ozbiljno bavio tim poslovima jer sam iz osnove - metalac.
Kako ce sve to da ide vreme ce vec pokazati, uglavnom sada imam alat, a za praksu/izkustvo to ce se vec dograditi; in due time, tj. u pravo vreme.
Toliko o obradjenom prevodu.
(Klikom na sliku, uvelicava se)
Stolarska/kucna 'radionica' mog tasta
Moja radionica (ispod kuce)
*
*
Friday, June 28, 2013
Iz arhive: Car Dashboard Camera (test run)
Nedavno sam kupio video kameru montiranu na vetrobranu kola (jedna od ovih na linku http://tinyurl.com/ntx5wqt ) pa rekoh da isprobam kako sve to radi po nasem komsiluku. Sudeci po snimljenom nije nesto narocito, a obzirom na cenu ($70) vise je nego sto sam ocekivao.
Ok, jedino mogu da postavim ovaj probni video zapis preko YT, pa ko voli (da se samnom malo provoza) nek izvoli. :))
*
*
Thursday, June 13, 2013
How To Build A Stairwell Without Experience
Preface:
My home made Tread Gauge...
An 'artist' at work...
One new tread cut to fit while the other is being sized up (against the side walls and existing tread riser)
All new tread have been marked by the numbers for each of the 12 steps for individual fittings
The finished stairwell as it looks down from the bonus/study room...
*
*
NAPOMENA:
Ova stranica je posvecena opisu mog prvog (upravo zavrsenog) 'projekta', tj. stepenista od orahovog drveta obzirom da nisam vican oko 'preciznijem' rezanju drveta sem rezanje drva za kamin i neku ogradicu od letava.
Sto se naslova tice, moglo bi se nevezano sa sadrzinom teksta navesti; Od majstora do profesora i stolara (mada nisam siguran koliko sve to potpadu pod - stolarijom?!). :))
*
*
As the old saying goes, it was fun while it lasted; well,
not exactly as much in doing it but figuring out how to go about it since my
only experience in working with woods was limited to building a little picket
fence (hidden in the backyard) and cutting firewood for the fireplace. In fact, most often the wood I cut wouldn’t
even burn without some scrap newspaper or some lighter fluids to start a fire
in a fireplace. J I think by now you get the idea that wood
working is not my hobby, let alone anything beyond that.
Ripping off the carpet from the stairwell was somewhat
encouraging that anything else would be just as smooth sailing as that was, and
it would have been if only the treads, risers, and side walls were within a reasonable
dimensional variance as well as geometrically (square, flat, parallel) related,
but none were. Perhaps you’ll better
understand my bewildering encounter with the stairwell’s component structure misalignment
if I acknowledge that by basic trade I am a trained Tool & Die maker who works
with metals, where precision to 1/17th part of a human hair thickness,
i.e. .0002” (more often than not) counts.
Having said that, you can see what I was faced with, and
here is how I did it – my way:
First, I designed and built (out of wood) a 1”X2.5” Tread Gauge
to measure and copy the existing pattern, i.e. relationship of each tread width
to the adjacent side walls. The design
had to be universal to accommodate 12 steps/treads individually by simple
adjustment. Also, I had to design and
build another gauge (the same size wood) for each tread riser to follow the side
walls out of square as related to the treads (steps).
Next, I used both gauges to measure the respective forms and
sizes of each tread and riser before I proceeded to cut them with a circular
saw. Since I decided to use nearly the
full depth of the new treads (11.5” by code standards) and mount them on top of
the existing/old treads (10” deep) that required some trimming and fitting along
the entire width of the new treads as well as risers.
In short, the end result is that each of the treads and risers
is individually fit to be nearly ‘air tight’ and nailed by an 18GA Pneumatic
Nailer in their respective location. The
bottom two treads required some Jig Saw cutting and fitting because of the two existing
balusters. Actually, the last task on
cutting and installation of the stairwell project was removing and reinstalling
the side spindles which was more time consuming and cumbersome than one might
think, but like the old saying goes, all’s well that ends well!
The staining of stairwell as well as the hand rail and
applying two coats of polyurethane took a couple of days. All together this was not a ‘weekend project’,
in fact it was TWO weekends and then some (11 days from start to finish)!
Do I have a word of advice for novice stairwell makers? No, I do NOT other than if you have the time and
patience to plan and then execute as you go, this might be a worthwhile project
if for no other reason than that now I can say this project turned out far better
than my firewood cutting in the past.
So long…
Here are some photos of the stairwell project as it progressed:
Precision, precision, precision...
My home made Tread Gauge...
The Oak tread perfectly cut for an 'air tight' fit...
All new tread have been marked by the numbers for each of the 12 steps for individual fittings
The finished stairwell as it looks down from the bonus/study room...
*
*
NAPOMENA:
Ova stranica je posvecena opisu mog prvog (upravo zavrsenog) 'projekta', tj. stepenista od orahovog drveta obzirom da nisam vican oko 'preciznijem' rezanju drveta sem rezanje drva za kamin i neku ogradicu od letava.
Sto se naslova tice, moglo bi se nevezano sa sadrzinom teksta navesti; Od majstora do profesora i stolara (mada nisam siguran koliko sve to potpadu pod - stolarijom?!). :))
*
*
Monday, May 13, 2013
2013: TSU-Studentsko ocenjivanje profesora...
Kao sto sam bio naveo u ranijem javljanju na ovim stranicama, pred zavrsni ispit profesori dobiju za svakog studenta u klasi tri
formulara da podele studentima na kojima oni upisuju/oznacuju ocene za svako
pitanje na formularu. Ustvari, tako je to bilo do ove godine dok od sada svega dva formulara za rucno ispunjavanja ocenjivanje profesorskog rada za M.E. Dept. dok jedan (opsirniji) upitnik se ispunjava preko Interneta od svakog studenta preko svog/licnog naloga.
Ta dva formulara od Departmenta nastavnog programa
se dostavlja sefu katedre (ili dekana) i unosi u arhivu kao i stavlja
na uvid komisiji za vreme akredative nastavnog programa.
Za nesto opsirnije o ocenjivanju od ranije, pogledajte ovde: http://advanturesusa.blogspot.com/2012/05/tsu-ocenjivanje-rad-profesora.html
Ove dve kopije su iz mog zadnjeg semestra; TSU - Deapartment of Mechanical & Manufacturing Engineering. (Klikom na dokument/sliku, uvelicava se)
Pored navedene formalnosti poslovno-nastavne administracije postoji i druga strana medjusobne licne paznje nastavnog osoblja kao i u vecini poslovnih organizacija osim sto umesto susreta i kraceg caskanja oko 'Water Coolers and Coffee Machines' to je najcesce u hodniku ili liftu prilikom odlaska na, ili dolaska sa predavanja. Naravno, izuzetci ma koliko retki ipak postoje gde se sretnemo u TSU kafeteriji na rucku ili se nadjemo negde u gradu.
Jedan od takvih izuzetaka je bio prosle nedelje (5/10) gde mi je bio priredjen 'oprostajni rucak' od nekoliko kolega iz istog (M.E.) nastavnog programa povodom mog KONACNOG odlaska u penziju! :) Kazem 'konacnog' jer sam u stvari otisao u 'punu' penziju jos 2004te iz Ventura College, Ventura, California dok sam na TSU predavao samo honorarno (dva predmeta) u zadnjih osam godina, tj tokom prolecnog semestra (polovinom jan. do kraja aprila).
Toliko za sada o studentarijama, a od sada o ribolovu i ostalom. :)
*
*
Na 'oprostajnom rucku' sa mojom Sosom i nekoliko kolega sa TSU-M.E. programa...
Za stolom su: dve osobe rodjene u Americi, dvojica su iz Irana, dvojica iz Nigerije, jedan iz Indije, jedan iz Bangladesh-a, i jedan je iz - Srbije. (Na vama preostaje da pogodite ko je odakle) :))
*
Za nesto opsirnije o ocenjivanju od ranije, pogledajte ovde: http://advanturesusa.blogspot.com/2012/05/tsu-ocenjivanje-rad-profesora.html
Ove dve kopije su iz mog zadnjeg semestra; TSU - Deapartment of Mechanical & Manufacturing Engineering. (Klikom na dokument/sliku, uvelicava se)
Pored navedene formalnosti poslovno-nastavne administracije postoji i druga strana medjusobne licne paznje nastavnog osoblja kao i u vecini poslovnih organizacija osim sto umesto susreta i kraceg caskanja oko 'Water Coolers and Coffee Machines' to je najcesce u hodniku ili liftu prilikom odlaska na, ili dolaska sa predavanja. Naravno, izuzetci ma koliko retki ipak postoje gde se sretnemo u TSU kafeteriji na rucku ili se nadjemo negde u gradu.
Jedan od takvih izuzetaka je bio prosle nedelje (5/10) gde mi je bio priredjen 'oprostajni rucak' od nekoliko kolega iz istog (M.E.) nastavnog programa povodom mog KONACNOG odlaska u penziju! :) Kazem 'konacnog' jer sam u stvari otisao u 'punu' penziju jos 2004te iz Ventura College, Ventura, California dok sam na TSU predavao samo honorarno (dva predmeta) u zadnjih osam godina, tj tokom prolecnog semestra (polovinom jan. do kraja aprila).
Toliko za sada o studentarijama, a od sada o ribolovu i ostalom. :)
*
*
Na 'oprostajnom rucku' sa mojom Sosom i nekoliko kolega sa TSU-M.E. programa...
Za stolom su: dve osobe rodjene u Americi, dvojica su iz Irana, dvojica iz Nigerije, jedan iz Indije, jedan iz Bangladesh-a, i jedan je iz - Srbije. (Na vama preostaje da pogodite ko je odakle) :))
*
Sunday, May 5, 2013
Poseta familiji u Austin, Texas
Kako to obicno biva da se familija skupi na jednom mestu za vreme praznika, tako sam se i ja nasao u poseti kod starijeg sina i njegove porodice na dan naseg pravoslavnog Uskrsa odakle vam ovo piskaram (Austin, TX).
Doduse, kada kazem da se 'familija skupi na jednom mestu' to je vise kako se to u dansnje vreme okuplja, jer je retko gde je familija na par kilometara dalje jedna od druge kao sto je to nekada bilo. Danas je to po onoj lalinskoj; - bilo nekad i ostalo da se pripoveda, tim pre, sto u mom slucaju svaka poseta uzme tri sata leta da se poseti stariji sin u Texas-u, (kolima oko 1,500 km), sestra u Kaliforniji, pet sati leta (kolima 4,000 km), brat u saveznoj drzavi Utah, cetir sata (kolima 3,000 km), dok mi je najmladji sin najblizi sa kolima oko 50 km.
Najcesca mogucnost da se vecina nas iz familije okupimo na istom mestu i u istom vremenu je za vencanja ili pogreb, dok je sve ostalo zavisno od uskladjivanja slobodnog vremena (cak i za nas penzionere:). Sve ovo sto navodim nije nikakva novost ili izuzetak sa vecinom familija iz ovih i drugih sredina, vec dobro ustaljena rutina danasnjeg tempa zivota gde se najcesce cujemo i 'posecujemo' elektronskim putem. Koliko smo danasnjom tehnologijom dobili u vremenu, tj. u brzoj komunikaciji, toliko smo, pa i vise, izgubili na drugoj straini. Ma koliko da sam cesto u kontaktu sa mojim unucadime preko video zapisa, jedno je biti sa njima u virtualnom svetu a sasvim je nesto drugo biti sa njima u fizickom dodiru.
Ukratko, sutra (5/6) se vracam kuci sa emotivno 'napunjenim baterijama' gde cu nastaviti njihovo povremeno dopunjavanje preko Skype-a, pa negde tokom oktobra meseca opet navratim da zajedno podelimo par dana, i tako u krug za sva vremena kao i vecina drugih (deda i baba odvojenih od svojih unucadi) sirom sveta cije fizicke razdaljine nas ne dele samo po kilometrima vec i - kontinentima.
Tako je to u danasnje vreme, umesto da 'navratimo' jedan kod drugog peske ili biciklom, to se navraca autom ili avionom, a nebi me iznenadilo da se neke price iz sveta fantazije i ostvare i da (po ovdasnjem) 'teleportation' postane cak i stvarnost, tj. da se sa pritiskom na 'dugme' premestimo sa jedne lokacije na drugu bez fizickog putovanja)! :))
Evo par snimaka iz te posete. (Klikom na sliku, uvelicava se)
*
Sin Sasha sa unukom Alexa (21 mesec)
Kod Sashe: Deda zamesio 'leskovacku', a tata (Daddy) izrostiljao....
Posle Pljeskavice, vreme je za citanje...
Pogled sa balkona iz te "Open House" kuce.
Setnja kroz komsiluk - Lakeway (Austin), TX
Za opsirnije pogledajte ovde; http://tinyurl.com/cu8nwxm
*
Pred polazak za nazad.... (samo jos jednu sliku:))
*
*
Doduse, kada kazem da se 'familija skupi na jednom mestu' to je vise kako se to u dansnje vreme okuplja, jer je retko gde je familija na par kilometara dalje jedna od druge kao sto je to nekada bilo. Danas je to po onoj lalinskoj; - bilo nekad i ostalo da se pripoveda, tim pre, sto u mom slucaju svaka poseta uzme tri sata leta da se poseti stariji sin u Texas-u, (kolima oko 1,500 km), sestra u Kaliforniji, pet sati leta (kolima 4,000 km), brat u saveznoj drzavi Utah, cetir sata (kolima 3,000 km), dok mi je najmladji sin najblizi sa kolima oko 50 km.
Najcesca mogucnost da se vecina nas iz familije okupimo na istom mestu i u istom vremenu je za vencanja ili pogreb, dok je sve ostalo zavisno od uskladjivanja slobodnog vremena (cak i za nas penzionere:). Sve ovo sto navodim nije nikakva novost ili izuzetak sa vecinom familija iz ovih i drugih sredina, vec dobro ustaljena rutina danasnjeg tempa zivota gde se najcesce cujemo i 'posecujemo' elektronskim putem. Koliko smo danasnjom tehnologijom dobili u vremenu, tj. u brzoj komunikaciji, toliko smo, pa i vise, izgubili na drugoj straini. Ma koliko da sam cesto u kontaktu sa mojim unucadime preko video zapisa, jedno je biti sa njima u virtualnom svetu a sasvim je nesto drugo biti sa njima u fizickom dodiru.
Ukratko, sutra (5/6) se vracam kuci sa emotivno 'napunjenim baterijama' gde cu nastaviti njihovo povremeno dopunjavanje preko Skype-a, pa negde tokom oktobra meseca opet navratim da zajedno podelimo par dana, i tako u krug za sva vremena kao i vecina drugih (deda i baba odvojenih od svojih unucadi) sirom sveta cije fizicke razdaljine nas ne dele samo po kilometrima vec i - kontinentima.
Tako je to u danasnje vreme, umesto da 'navratimo' jedan kod drugog peske ili biciklom, to se navraca autom ili avionom, a nebi me iznenadilo da se neke price iz sveta fantazije i ostvare i da (po ovdasnjem) 'teleportation' postane cak i stvarnost, tj. da se sa pritiskom na 'dugme' premestimo sa jedne lokacije na drugu bez fizickog putovanja)! :))
Evo par snimaka iz te posete. (Klikom na sliku, uvelicava se)
*
Nagadjanje ko ce koga da hrani....
Sasha sa porodicom u svojoj kuci dok su ove dole kuce iz istog - komsiluka.
Prve cetir slike su od kuce za prodaju "Open House" kroz koju smo se 'prosetali' sa 5,050 sq. ft. (470 kv. m) za samo $799,500 :) dok su ostale kuce pretezno kupljene/nastanjene sa nesto nizom ili visom cenom.
Prve cetir slike su od kuce za prodaju "Open House" kroz koju smo se 'prosetali' sa 5,050 sq. ft. (470 kv. m) za samo $799,500 :) dok su ostale kuce pretezno kupljene/nastanjene sa nesto nizom ili visom cenom.
Za opsirnije pogledajte ovde; http://tinyurl.com/cu8nwxm
*
*
*
Tuesday, April 30, 2013
Pocetak kraja karijere (drugi deo)...
Dok je i taj jucerasnji dan bio dosao i prosao kao i svi ostali (sa svezim i oblacnim jutrom i suncanim i toplim popodnevom) ipak u sebi sam imao neko cudno osecanje sa daleko vecom dozom realnosti da je zakljucno sa tim danom dosao i kraj nekim dugogodisnjim ustaljenim navikama. Doduse, imao sam slican osecaj i 30tog juna 2004 kada sam 'zvanicno' otisao u penziju (sa nepunih 66 g.) iz Ventiura College, Ventura, CA, ali ni priblizno kao ovog puta.
Razlika izmedju punog radnog vremena i honorarnog je samo u fondu casova provedenih na predavanje, pripremi, i administraciji dok se vremenske obaveze moraju ispostovati podjednako bez obzira dali predavao pun fond casova (24h), ili honorarno (3h-6h) nedeljno. Ukoliko se tome doda vreme 'pripreme' i ostalog sto spada po prirodi posla i to sve pomnozi sa pinih 32g. predavanja, moze se lakse prepoznati kakvih sve 'moc navika' su se bile nakupile i koliko od toga predstoji da se menja.
Naravno, kroz sve to sto sam prolazio i sve to sto tek nadolazi, nije nista vise vredno pomena od bezbroj drugih generacija koji su se bili nasli u istom polozaju na kraju njihovog radnog veka gde sam od danas i sam sa razmisljanjem kako prevazici 'stare navike' sa nekim novim i jos -uzbudljivijim(?!).
Dobro, nije bas da sam bez ideja kako pored ribolova, putovanja i jos kojekakvog 'dzabalebarenja' ispuniti visak slobodnog vremena (onog sto bude ostale od moje Sose tz. 'honey-do-list' http://tinyurl.com/bmoq6jj ), ali dok se neke stare navike tesko menjaju, neke nove se (kako kazu?)brze sticu, tim pre kad se razviju po svom 'cefu' a ne necijem drugom. :))
Evo par slika sa zadnjeg dana sa mojim studentima. (Klikom na sliku, moze se uvelicati)
*
Sa prof. Amir Shirkhodaie na kraju zavrsnog ispita iz prve grupe...
U zgradi/centru: COLLEGE OF ENGINEERING TECHNOLOGUY AND COMPUTER SCIENCE (Programs): Aeronautical and Industrial Technology, Architectural, Environmental, Computer Science,, Electrical, Mechanical and Manufacturing
Studenti iz 3ce i 4te g. iz nastavnog programa masinstva...
Za vreme zavrsnog pismenog ispita...
*
*
Razlika izmedju punog radnog vremena i honorarnog je samo u fondu casova provedenih na predavanje, pripremi, i administraciji dok se vremenske obaveze moraju ispostovati podjednako bez obzira dali predavao pun fond casova (24h), ili honorarno (3h-6h) nedeljno. Ukoliko se tome doda vreme 'pripreme' i ostalog sto spada po prirodi posla i to sve pomnozi sa pinih 32g. predavanja, moze se lakse prepoznati kakvih sve 'moc navika' su se bile nakupile i koliko od toga predstoji da se menja.
Naravno, kroz sve to sto sam prolazio i sve to sto tek nadolazi, nije nista vise vredno pomena od bezbroj drugih generacija koji su se bili nasli u istom polozaju na kraju njihovog radnog veka gde sam od danas i sam sa razmisljanjem kako prevazici 'stare navike' sa nekim novim i jos -uzbudljivijim(?!).
Dobro, nije bas da sam bez ideja kako pored ribolova, putovanja i jos kojekakvog 'dzabalebarenja' ispuniti visak slobodnog vremena (onog sto bude ostale od moje Sose tz. 'honey-do-list' http://tinyurl.com/bmoq6jj ), ali dok se neke stare navike tesko menjaju, neke nove se (kako kazu?)brze sticu, tim pre kad se razviju po svom 'cefu' a ne necijem drugom. :))
Evo par slika sa zadnjeg dana sa mojim studentima. (Klikom na sliku, moze se uvelicati)
*
It’s a bittersweet FAREWELL to my bygone 40 wonderful years...
tj. posle 40 g. (1973-2013) spreman za nove dozivljaje!:))
*
*
Subscribe to:
Posts (Atom)